အရွိန္က ျပင္းလြန္းေနသည္။ “ျမန္သည္”ဟူေသာ စကားကို ေလွ်ာ႕တြက္ထား၍ ရေအာင္ပင္ အရွိန္က ျပင္းလြန္းေနသည္။ တစ္ေယာက္တည္း ထုိင္ရသည္ကို မသိုးမသန္႕ျဖစ္လာ၍ ေနာက္လွည္႕ၾကည္႕မိသည္။ လူတစ္ေယာက္မွ် မရွိ။ အံ႕ၾသ၍ရႏုိင္ေလာက္သည္အထိ လူတစ္ေယာက္ဆုိ တစ္ေယာက္မွ်မရွိ။ တက္လာစဥ္က သတိမျပဳမိဘဲ ယခုမွ ေသခ်ာၾကည္႕မိေသာအခါ စိတ္က သရုိးသရီျဖစ္လာသကဲ႕သုိ ခံစားရသည္။ ေစ်း၀ယ္လွည္း နီနီေလးကို ဆြဲျပီးလာတတ္ေသာ မိန္းမၾကီးငယ္တုိ႕လည္း မရွိ၊ ေဘာင္းဘီတုိနဲ႕ တက္လာတတ္ေသာ အဘုိးၾကီးမ်ားလည္း မရွိ၊ ဆူညံပြက္ေလာကို ခပ္သြက္သြက္ရုိက္လာၾကေသာ တူညီ၀တ္စုံမ်ားႏွင္႕ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားငယ္မ်ားလည္း မရွိ၊ နားကြင္းၾကီးၾကီး၊ ႏႈတ္ခမ္းရဲရဲႏွင္႕ ဟန္ပန္ျဖည္႕ထားတတ္ေသာ မိန္းမရြယ္မ်ားလည္းမရွိ၊ မတ္တပ္ရပ္ေနရင္းႏွင္႕ ပီအက္စ္ရယ္မွ ပီကာ အခ်ိန္မျဖဳန္းတတ္ေသာ လူငယ္မ်ားလည္းမရွိ၊ နားၾကပ္ႏွစ္ဖက္တတ္ျပီး မ်က္ႏွာထားတင္းတင္းႏွင္႕ ေက်ာပိုးအိတ္လြယ္ထားတတ္ေသာ ေကာင္မေလးမ်ားလည္းမရွိ၊ ကြိစိကြစမ်ားကို လူမ်ိဳးျခားနားထဲ၀င္ရန္ ခက္လြန္းလွေသာ စကားသံျဖင္႕ ေပါက္ေပါက္ဆုိင္ေထာင္ေနတတ္ေသာ မိန္းမၾကီးမ်ားလည္းမရွိ။ တစ္ေယာက္ဆုိ တစ္ေယာက္မွ်မရွိ၍ လန္႕သလို၊ ရြံ႕သလိုျဖစ္လာသည္။

ထုိင္ေနရာမွ လွမ္းၾကည္႕လိုက္ေသာ္ ကားေမာင္းေနသူကိုေတာ႕ ေနာက္ၾကည္႕မွန္မွတစ္ဆင္႕ မ်က္ႏွာတစ္ပိုင္းတစ္စကုိျမင္ရသည္။ သူၾကည္႕ရသည္မွာေတာ႕ ခပ္ေအးေအးႏွင္႕ ပုံမွန္မွ ကြက္တိပုံမွန္။ ပုံမွန္ျဖစ္လြန္းေနေတာ႕လည္း ပုံမွန္မဟုတ္သကဲ႕သုိ႕ ခံစားလာရျပန္သည္။ ေလကိုခြင္း၍ ခြင္း၍ ျဖတ္သြားသည္ကို မွန္မ်ားပိတ္ထား၍ မသိလုိက္ေသာ္လည္း၊ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေငးေမာလိုက္မိသည္။ ကေယာက္ကယက္ျဖစ္ေနေသာ စိတ္တုိ႕ ျငိမ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္လည္းပါသည္ကိုက ၀န္ခံရေပမည္။ မွန္ျပတင္းမွတစ္ဆင္႕ လွမ္းျမင္ရသည္ကလည္း ခပ္ဆန္းဆန္း။ လမ္း၏နံေဘးကို႕ အၾကည္႕ေရာက္မိခ်ိန္တြင္ ျမင္ရသည္က သစ္ပုံ။ ဟုတ္သည္။ သစ္ေလးငါးေျခာက္ေခ်ာင္း ပုံထားသည္႕ သစ္ပုံတစ္ပုံကို ဖ်တ္ခနဲေတြ႕လုိက္ရသည္။ ကားအရွိန္ေၾကာင္႕ အေသအခ်ာမစူးစမ္းႏိုင္ခင္တြင္ပင္ ဒုတိယေျမာက္ ျမင္ကြင္းထဲ၀င္လာသည္တုိ႕က ရႊံမ်ား။ မုိးရြာထားေလသည္လား၊ မရြာထားေလသည္လား ေသခ်ာမသိေသာ္လည္း အညိဳေရာင္မွန္းေသခ်ာေသာ ရႊံ႕မ်ား။ သုိ႕ႏွင္႕ ေအာက္ဘက္က ျမင္ကြင္းကို ခဏျဖတ္၍ ၀ဲယာကို ေငးၾကည္႕မိျပန္သည္။ အလုံးစုံတုိ႕က ပ်က္ေနသည္ႏွင္႕၊ ျပင္ေနသည္ႏွင္႕၊ ျပင္ေနသည္ႏွင္႕၊ ပ်က္ေနသည္ႏွင္႕သာ ပတ္ခ်ာလည္ေနေတာ႕သည္။

သူေရာက္ေနသည္က ျမိဳ႕ထဲတြင္ ဟုတ္မွဟုတ္ပါေလစဟု အေတြးေပါက္မိသည္။ တစ္မွတ္တုိင္မွ်မရပ္ျဖစ္ဘဲ အသြက္ႏွင္ေနေသာ ကားေပၚတြင္ ထုိင္ရသည္ကိုပင္ မလုံမလဲျဖစ္လာသည္။ ရုတ္တရက္ ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ လက္ကုိင္ဖုန္းကို လက္ေခ်ာင္းတုိ႕ျဖင္႕ ထိေတြ႕ၾကည္႕သည္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ဆက္သြယ္ စကားေျပာလွ်င္ အနည္းငယ္မွ် စိတ္လုံျခဳံမႈရေလမလား ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင္႕ ျဖစ္သည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း ကိုယ္တုိင္ရွာမေတြ႕ေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင္႕ မဆက္ျဖစ္။ ေရာက္သည္႕မွတ္တုိင္တြင္ ေကာက္ကာငင္ကာ ဆင္းလုိက္ရေလမလားဟု အၾကံေပါက္မိေသာ္လည္း လမ္းမွားမည္စုိးရိမ္စိတ္ႏွင္႕ မဆင္းျဖစ္။

ဖ်တ္ခနဲ အရိပ္တစ္ခုကို ေတြ႕လိုက္မိသည္။ ေဘးကိုလွည္႕ၾကည္႕လိုက္ရာ အသံပင္မၾကားရ။ ေနာက္ကိုၾကည္႕ျပန္ေတာ႕လည္း အရိပ္ပင္မျမင္ရ။ ကားကလည္း ျမန္သည္ထက္သာ ျမန္လာသည္။ ထူးျခားမႈတစ္စုံတစ္ရာပင္ မေတြ႕ရေပ။ သူတစ္ေယာက္တည္း မည္သုိ႕မွ် ဆက္မထုိင္ရဲေတာ႕ေပ။  ဆင္းရန္ စိတ္ကူး၍ မဆုံးေသးမီမွာပင္ ခႏၶာကိုယ္က မတ္တတ္ထရပ္လိုက္မိသည္။ ကားေမာင္းသူက အကဲခတ္ဟန္ျဖင္႕ လွမ္းၾကည္႕သည္ကို သတိျပဳမိ၍ ျပန္ထုိင္ခ်လိုက္သည္။ ေန႕ခင္းေန႕လည္ ေနေတာက္ေတာက္ပူေနေသာ အခ်ိန္တြင္ မရွိသည္ကို လန္႕ေနေသာ သူ႕အျဖစ္ကိုသူ ရယ္စရာဟု သတ္မွတ္ရန္ ၾကိဳးစားၾကည္႕မိသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း အရာမထင္။

မဟုတ္ေတာ႕။ အေျခအေနက နည္းနည္းေလးမွ ေကာင္းသည္႕ဘက္ ေရာက္မလာ။ ကားျဖတ္သြားေနသည္႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို သူလုံး၀မရင္းႏွီးဟု ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားေနရသည္။ လမ္းေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွ လူေပါင္းမ်ားစြာတုိ႕၏  မ်က္ႏွာကလည္း “ရုပ္ေသ”ဟု ကင္းပြန္းတပ္၍ ရႏုိင္ေသာ ပုံစံမ်ိဳးမ်ားႏွင္႕ ခပ္ဆင္ဆင္။ ရုတ္တရက္ ဖုန္းျမည္သံၾကားလုိက္ရာ ဆတ္ခနဲတြန္႕သည္႕အထိ သူ႕လန္႕သြားသည္။ လူမရွိေသာ ကားထဲမွ ရုတ္တရက္အသံထြက္လာ၍ ကားေမာင္းသူကလွည္႕ၾကည္႕သည္။ ျပီးေတာ႕ လွစ္ခနဲျပဳံးလုိက္သည္။ သူမည္သုိ႕ ဆက္လုပ္ရမည္မွန္းမသိေတာ႕။ ထုိအျပဳံးကုိ သူေၾကာက္သည္။ ေၾကာက္သည္ထက္ပုိလြန္းစြာ တုန္လႈပ္သည္ဟုပင္ ဆုိႏုိင္သည္။ မျဖစ္.. မျဖစ္။ ျဖစ္ခ်င္ရာသာ ျဖစ္ပါေစ။ သူဆင္းမွျဖစ္ေတာ႕မည္ဟု ကိုယ္ေစာင္႕နတ္က ဆုံးျဖတ္ေပးသည္။

ခလုတ္နီနီျပားျပားေလးကို လက္မႏွင္႕တြန္းဖိလိုက္သည္။ ျမည္သည္႕အသံကပင္ ေန႕စဥ္ၾကားေနက် အသံမဟုတ္ဟု ထင္လုိက္မိသည္။ မွတ္တုိင္ေရာက္သည္။ ကားကမရပ္။ “သူရပ္သည္႕မွတ္တုိင္မဟုတ္၍ ျဖစ္ႏုိင္သည္”ဟု ေျဖေတြးေသာ္လည္း ေၾကာက္စိတ္ကမေျပ။ ေနာက္တစ္မွတ္တုိင္လည္းမရပ္၊ ေနာက္ထပ္တစ္မွတ္တုိင္လည္းမရပ္။ ေခါင္းေလာင္းပုံေလးကို ဆက္တုိက္ဆက္တုိက္ဖိႏွိပ္သည္။ ကားေမာင္းသူက လွည္႕ပင္မၾကည္႕။ တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုဖုန္းေခၚရန္ ၾကိဳးစားသည္။ ဓာတ္ေလွကားထဲေရာက္ေနသကဲ႕သုိ႕ ဖုန္းက ဆက္၍မရ။

သူမည္သည္႕ေနရာသို႕ေရာက္ေနသနည္း

သူမသိ

သူ႕ကိုမည္သူက မည္သည္႕အရပ္ဆီသုိ ေခၚေဆာင္ေနသနည္း

သူမသိ

သူမသိ

သူမသိပါ……………………

23 Responses to “မသိျခင္းမ်ားတြင္ ကိန္းေအာင္းေနေသာ”